25. Potes of Panes

Maandag weer met de trein van Madrid naar Oviedo gereisd. Inmiddels lijkt dat alweer zolang geleden! Nog geen week echter.

van Oviedo naar Potes gereden, via Panes 😁. De route vanaf de kust was door een kloof, geweldig mooi!

Potes is een mooi dorp, oud en authentiek, gezellig, gelegen in de prachtige omgeving van de Picos d’Europa. Wat een geweldige plek!

Leuk wat je allemaal op de camping ziet: man die t campingtafeltje waterpas stelt. Een nonchalante jongeman die de worteltjes perfect schraapt, een vrouw alleen met steentjes op haar ‘tafel’ en met een kookkoffertje, oh, dat ben ik zelf!

Net zo eigen-aardig als de andere gasten, iedere gek zijn gebrek toch!

Behalve door Potes struinen ben ik naar Fuente Dé gereden. Met de telecabine omhoog. Ik had een retour gekocht maar bedacht mij boven dat ik ook wel een stukje kon lopen. Het plan was naar een refuge 4 km verderop. Daar aangekomen vond ik het een goed plan om de resterende 9, of 10,5 of uiteindelijk 13 km ook te lopen, het hoogteprofiel zag er best ok uit. Nu valt dat in de praktijk altijd tegen. Het is langer en minder gelijkmatig! Was al met al een beste afdaling waarbij mijn achillespezen het ook protesteerden. Maar op een moment kom je op een punt dat omkeren ook geen optie meer is!

Mijn lijf was mij de volgende dag dankbaar, beetje rommelen, was doen, boodschappen en hangen, lezen en tekenen op de camping. Heerlijk!!

De dag erna was wat onbestemd qua weer, to rain or not to rain, that’s was the question.

Met de auto naar een uitkijkpunt gereden. Heerlijke bergroute! Uitkijken was zeker belangrijk! Voor loslopende koeien, stieren en pinken op de weg.. Ook weer geen beren..

De dames waren wat eigenwijs, pas na wat aandringen wilden ze een stapje opzij doen. Indrukwekkende stier trouwens. Al moet ik zeggen dat ik wel meteen aan een enorme biefstuk moest denken, vrije associatie hoor!

Verder uitkijken zat er niet in. Ik zat weer met mijn hoofd in de wolken, helaas letterlijk. 

En dan stel je voor, een stel uit Oekraïne ontmoet een vrouw uit Nederland, de dame van het stel probeert zich bij mij verstaanbaar te maken om een pomp en elektriciteit te lenen. Ze is opgelucht om te horen dat deze kaaskop Spaans spreekt. Hij spreekt Russisch met zijn vrouw, zij Oekraïens terug. Maar we vinden elkaar in het Spaans op niveau 🫣. Leuke korte ontmoeting waar een eerste ergenis van mijn kant was door hun luidruchtige gedrag meteen verdween. Ook taal overbrugt dat kennelijk! Helaas werd de geweldige tweede indruk de kop ingedrukt door een luidruchtig bezoek van hun vrienden, tegen een uur of 2.30 werd t wat rustiger. 
Ik was het toen ook wel zat en besloot een dag eerder te vertrekken van een overigens leuke kleinschalige camping!

Op naar Magallón, een onbekend gehucht in regio Aragón. Gewoon omdat het op mijn route ligt. En toch even een indruk krijgen waar mijn voorvoorvoorvaderen vandaan kwamen. 

Gisteren intrek genomen in Hostal Lateta, genoemd naar het uitgestrekte grondgebied in deze regio. Gerund door twee zussen die het huis van opa en oma hebben gekocht en omgetoverd tot een pareltje. Zeer gastvrij, prachtige inrichting, mijn kamer doet niet onder voor een mooi boutiquehotel met 4 sterren.

Gisteren meteen weer in een volgend cultureel event beland, de parade met giganten. Niemand heeft mij kunnen vertellen waar deze traditie vandaag komt, het is er gewoon.

Als afsluiter voor deze week naar een zoveelste monasterio geweest. Het religieuze aspect vind ik ondergeschikt aan de geweldige architectuur; gothisch en renaissance en de geschiedenis. Dat maakt dat ik kathedralen, basilieken en monasterios blijf bezoeken. Deze had ook nog eens een wijnmuseum, zeer interessant. Voor mijzelf een flesje rood gekocht als souvenir.

Terug in het dorp geprobeerd wat eten te krijgen, maar alle cocinas zaten dicht vanwege de voorbereiding op dé voetbalfinale!

Wel allerlei voorstellen gehad van een dorpeling op leeftijd, ik verstond er de helft niet van en dat was maar goed ook, voor hem, het aanbod om een vino te drinken, een fles te krijgen in zijn casa heb ik beslist afgeslagen. Het zinnetje ‘tengo que llamar mi marido’ komt er bij mij altijd vloeiend uit als mannen niet snappen dat ik van Don Juan toch andere verwachtingen heb..Leugentje om bestwil maar werkt perfect. Het betekent trouwens dat ik mijn man even moet bellen.

Ik ga straks nog even ‘t dorp in om de voetbalsfeer te proeven, hopen dat ik Don Quichote niet tegenkom…
 

Woord van de week; autoregalo; kadootje of souvenir voor mijzelf. In dit geval een mooie reserva uit Aragón!

En als toegift; huéspedes; gasten 

Gereden kilometers tot nu toe: 4280

In twee dagen 6 regio’s aangedaan. Nu is dat niet zo gek, vergelijk t met de provincies in Nederland. Maar de provincies hebben zo hun eigen landschap!

En bier bestel je in een caña (klein glas), copa (een bierglas op voet) of een botella (fles). 

Morgen rij ik naar Figols, aan de voet van mijn geliefde Pyreneeën. Dat worden meteen de laatste vier dagen van mijn ontdekkingstocht. Raar om te beseffen! In mijn buik voel ik een weeïg gevoel als ik eraan denk. Dat betekent dat ik nog een laatste blog schrijf volgende week. En vast nog een naschrift om iedereen te bedanken (grapje)

De week erna ben ik op vakantie in Frankrijk, op twee zeer bekende plekken. De laatste week komt Elles aanhaken, leuk! En dan rijden we samen weer naar Nederland op 4 augustus. Zo, die datum is nu genoemd!

 Nog even een nabrander: vanavond als niet-voetballiefhebber op t plein toch de finale gekeken. Was geweldig! Wat een sfeer, trost én zege! Viva España! 🇪🇸